Partnerinizin ailesiyle ilgili bir karar ortak yaşamınızı etkilediği hâlde size danışılmıyorsa, önce kararın kimi ilgilendirdiğini netleştirin. Aileye saygı duyarken çift olarak söz hakkınızı nasıl koruyabileceğinizi öğrenin.
Konular
Bir karar partnerinizin ailesini ilgilendiriyor olabilir; ancak ortak evinizi, bütçenizi, zamanınızı veya çocuklarınızı da etkileyecekse, önceden konuşulması gerekir. Aile kararlarına katılmak, partnerinizin ailesi adına karar vermek değil, sizi de ilgilendiren sonuçlarda görüşünüzün alınmasıdır. Konuşmaya, kararın kimin sorumluluğunda olduğunu ve ilişkinizi nasıl etkilediğini ayırarak başlayın.
Partnerinizin ailesinin kendi evinde yapacağı bir düzenleme ya da aile üyeleri arasındaki kişisel bir tercih, çoğu zaman doğrudan sizin kararınız değildir. Partnerinizin bu konulardaki fikri veya desteği, otomatik olarak size danışılmasını gerektirmeyebilir. Aile üyelerinin özerkliğine saygı duymak, ilişkinin sınırlarını korumaya da yardımcı olur.
Kararın sonucu sizin ortak hayatınıza uzanıyorsa durum değişir. Örneğin, birlikte yaşadığınız eve bir aile üyesinin taşınması, birikiminizden aileye düzenli para aktarılması, ortak tatilin aile planına göre değiştirilmesi veya çocuk bakımının aileden birine bırakılması iki tarafı da ilgilendirir. Bu tür durumlarda aile kararlarına katılmak, sonucu üstlenecek kişilerin karar öncesinde konuşabilmesi anlamına gelir.
“Ailen beni hiç önemsemiyor” demek, partnerinizi savunmaya itebilir ve konuşmayı aile üyelerinin niyetini tartışmaya çevirebilir. Bunun yerine gözlemlenebilir olayı ve size olan etkisini anlatın: “Annenin birkaç hafta bizde kalacağı kesinleşmiş, ama bunu sonradan öğrendim. Ev düzenimiz ve benim çalışma saatlerim etkileneceği için önce birlikte konuşmamız gerekiyor.”
Kararın hangi yönünün ortak olduğunu belirlemek de işe yarar. Süresi, masrafı, evde yaratacağı değişiklik veya sizin üstleneceğiniz bakım sorumluluğu farklı konulardır. “Bunu istemiyorum” demek yerine, hangi koşulun zorlayıcı olduğunu belirtin. Belki misafir ağırlamaya değil, sürenin belirsiz olmasına; aileye maddi yardıma değil, ortak bütçeden haber verilmeden para aktarılmasına itiraz ediyorsunuz.
Konuşma öncesinde neye ihtiyaç duyduğunuzu ve hangi noktaların müzakereye açık olduğunu kendiniz için belirleyin. Örneğin, evde misafir ağırlama fikrine karşı olmayabilir, ancak bunun süresinin ve ev içindeki sorumlulukların önceden netleşmesini isteyebilirsiniz. Böylece talebiniz, aileyi reddetmekten çok ortak yaşamın nasıl düzenleneceğine odaklanır. Aile kararlarına katılmak istediğinizi anlatırken, hangi kararlarda birlikte konuşmanız gerektiğine somut örnek vermek de beklentiyi anlaşılır kılar.
Uygun bir zaman seçmek konuşmanın yönünü etkileyebilir. Gerginlik sürerken veya aile üyelerinin yanında konuyu açmak yerine, ikinizin de sakin ve dikkati dağılmamış olduğu bir anı tercih edin. Önce partnerinizin durumu nasıl gördüğünü sorun; ardından kendi bakışınızı ve kaygınızı anlatın. Bu, sizin için önemli olan konuyu geri plana atmak anlamına gelmez. Kararın partneriniz açısından neden acil ya da önemli olduğunu anlamak, birlikte uygulanabilir bir çözüm bulmanıza yardımcı olabilir.
Amaç, partnerinizden ailesiyle sizin aranızda seçim yapmasını istemek değil; ortak yaşamınızı ilgilendiren konularda hangi adımları birlikte atacağınızı belirlemektir. Aile kararlarına katılmak beklentinizi şu şekilde ifade edebilirsiniz: “Ailenle ilgili kararlarını vermene karışmak istemiyorum. Ancak evimizi ya da bütçemizi etkileyecek bir durum olduğunda, söz vermeden önce ikimizin de görüşünü almanı istiyorum.”
Ardından uygulanabilir bir süreç önerin. “Önce birbirimizle konuşalım, ikimiz için de uygunsa ailene birlikte yanıt verelim” demek, soyut bir “beni de düşün” talebinden daha nettir. Acil bir durum varsa her kararın uzun uzun beklemesi mümkün olmayabilir. Böyle zamanlarda partnerinizin hemen hangi taahhütleri verebileceğini, hangi konuları sizinle daha sonra netleştireceğini konuşabilirsiniz.
Konuşmanın sonunda yalnızca genel bir anlaşmaya varmakla yetinmeyin; bundan sonra benzer bir durum ortaya çıktığında ne yapacağınızı da netleştirin. Örneğin, aileden gelen bir talebe hemen yanıt vermek yerine önce birbirinize danışmayı kararlaştırabilirsiniz. Bunun her durumda uzun bir görüşme gerektirmesi şart değildir: Kısa bir mesajla haberdar etmek veya karar için ne kadar zamana ihtiyaç olduğunu söylemek de ortak bir süreç oluşturabilir.
Uzlaşma, her iki tarafın da ilk tercihinin aynen kabul edilmesi demek değildir. Bir aile ziyaretinin süresini kısaltmak, ortak bütçeden yapılacak desteğe bir sınır koymak ya da çocuklarla ilgili planı ebeveynlerin belirlemesi gibi seçenekler değerlendirilebilir. Önemli olan, çözümün yalnızca bir kişinin omuzlarına yük bindirmemesi ve üzerinde konuşulan sorumlulukların açık olmasıdır. Aile kararlarına katılmak, bu nedenle yalnızca fikir belirtme değil, sonuçları ve görevleri birlikte değerlendirme fırsatıdır.
Partnerinizin ilk tepkisi kadar sonraki davranışı da önemlidir. Sizi dinleyip karar sürecini değiştirmeye çalışıyor mu? Bir sonraki ortak konuyu ailesine yanıt vermeden önce sizinle konuşuyor mu? Tek bir anlaşmazlık, ilişkinin tamamı hakkında kesin bir hüküm vermez; ancak benzer durumların tekrar edip etmediği, üzerinde uzlaştığınız sınırların uygulanıp uygulanmadığı hakkında bilgi verir.
Her aile meselesinde veto hakkı istemekle, ortak yaşamı etkileyen bir kararda haberdar ve etkili olmayı istemek aynı şey değildir. Aile kararlarına katılmak, partnerinizin ailesiyle yakınlığını azaltma talebi olarak değil, ortak hayatınızın sorumluluğunu birlikte taşıma beklentisi olarak anlatılabilir. Konuşmalarınıza rağmen ortak bütçeniz, eviniz veya bakım sorumluluklarınızla ilgili kararlar sürekli tek taraflı alınıyorsa, hangi konularda birlikte karar vermeniz gerektiğini yeniden ve açıkça belirleyin.